Storythai

     ตื่นแต่เช้าไปเอกซ์เรย์ที่จุฬา ถนนโล่งมาก อุตส่าห์ออกมาแต่เช้า ไปถึงจุฬาตอน 7 โมงครึ่ง เขานัด 9 โมง แต่ก็มีคนมาเยอะเหมือนกันแหะ อากาศก็ร้อนมากมาย ทำไมเขาไม่เปิดแอร์ก็ไม่รู้ ร้อนมากมาย

     นั่งเข้าแถวรอเอกซ์เรย์ถูกรายล้อมด้วยหนุ่มๆที่มันเห็นเราเป็นหัวหลักหัวตอ ใช่สิ ฉันมันไม่สวย ไม่เด่น ไม่เริดนี่ พูดข้ามหัวไปมา ไอ้เราก็ผู้หญิงตัวเล็กๆตัวดำๆคนหนึ่งเท่านั้น นั่งเงียบเลยตู ไม่กล้าหันหน้าไปคุยกับใครทั้งนั้น เพราะถ้าหากคุยด้วยแล้ว คาดว่าจะได้รับการตอบรับเป็นอย่างดีจากคนที่คุยด้วยและขโยงเพื่อนๆ การตอบรับอาจจะเป็นการยื่นหน้าเข้ามาในบทสนทนา หรืออาจจะเป็นสายตาที่มองว่า มึงเป็นใคร ประมาณนั้น อาโปก็เลยต้องนั่งเหงาๆอยู่คนเดียว เหมือนกับว่าเราเป็นแกะดำซะงั้นนะ

     การเอกซ์เรย์นั้นเหมือนกับการถ่ายรูปประมาณนั้น ห้องเอกซ์เรย์เป็นห้องเอกซ์เรย์เคลื่อนที่ เดินต่อแถวขึ้นรถไป เอามือเท้าสะเอว แล้วเขาก็ปิดประตูบอกให้สูดหายใจลึก แล้วก็เปิดประตูเข้ามา บอกว่าไปได้ เข้าไปอยู่บนนั้นไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำ ไปเพื่อ? คนอุตส่าห์แหกขี้ตามาแต่เช้าเพื่อแค่นี้เหรอ ทำใจ...

     เอกซ์เรย์เสร็จยังไม่ 9 โมงด้วยซ้ำไป ทีปรกกะว่าเสร็จแล้วจะไปมาบุญครอง แล้วมันจะเปิดมั้ยเนี่ย ตัดสินใจนั่งรถไฟใต้ดินไปลาดหร้าว จะไปเอาของที่พ่อฝากมากับป้า ไปถึงขึ้นแท๊กซี่เรียบร้อย โทรหาป้า ป้าไม่อยู่คะ ไปห้วยขวางแล้วของก็อยู่ที่รถ อะนะ...บอกแท๊กซี่กลับรถไปงามวงศ์วาน นั่งรถตู้เข้าเมืองทองต่อ แล้วจะถ่อสังขารตัวเองไปลาดพร้าวเพื่อ?

     กลับมาเตรียมเก็บของไปเข้าค่ายวันพรุ่งนี้ ใจหนึ่งก็อยากไป อีกใจหนึ่งก็ไม่อยากไป

     อยากไปเจออะไรที่สนุกสนาน แต่ก็คิดว่าคงไม่สนุกหรอก ก็คนมันไม่กล้านี่นา เพื่อนที่สนิทๆก็ไม่มี ครั้นจะให้มาทำอะไรที่บ้าๆบ๊องๆต่อหน้าคนที่รู้จักกันใหม่ๆก็คงไม่เหมาะมั้ง อาโปก็เขินก็อายเป็นเหมือนกันนะ ยิ่งเป็นคนที่ไม่รู้จักมักจี่ด้วยแล้ว อย่าหวังเลย ขนาดจะคุยก็ยังไม่กล้าเลย บางคนเจอหน้าก็มักจะบอกว่าเราเป็นคนเรียบร้อย พูดน้อย เอาซะอาโปไม่กล้าเลยทีเดียว

     กลัวว่าจะไปแล้วเกิดอารมณ์อยากกลับบ้าน เกิดอารมณ์เหงาๆ แล้วมันก็จะทำให้บรรยากาศนั้นเงียบเหงา เศร้าซึม โลกส่วนตัวก็จะเข้ามาเยือน มักจะไม่มีกะจิตกะใจทำอะไรทั้งนั้น อยากทำอย่างเดียวคือ ร้องไห้ ร้องไปแล้วได้อะไร อันนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ร้องไห้ได้ฟิวว่างั้นเถอะ

     เคยมีอาการแบบนี้ครั้งหนึ่งตอนที่ไปเข้าค่ายที่ มน. เป็นอะไรที่โหดร้ายมาก ครั้งนั้นเลวร้ายกว่าครั้งนี้มากมาย เพราะต้องได้ประสบพบเจอกับอาจารย์ใหญ่ ทั้งๆที่ค่ายนี้เป็นค่าย Animation Camp แล้วพาไปดูอาจารย์ใหญ่เพื่อ?  มันทำให้เกิดอาการหลากหลายอาการ...ความรู้สึก คือ อยากกลับบ้าน ไม่น่ามาหาเรื่องให้ตัวเองลำบากเลย เพื่อนก็ไม่มีซักกะคน แถมยังไม่มีใครพูดเมืองอีกต่างหาก กว่าจะปรับตัวได้ก้ปาเข้าไปที่คืนที่ 3 อะนะ นอน 4 คืน ใช้เวลาครึ่งค่ายเพื่อการปรับตัว แล้วคราวนี้ละ เข้า 3 วัน 2 คืน วันสุดท้ายมีพิธี อาจจะใช้เวลาปรับตัวสองวันแรก วันสุดท้ายเริ่มชิน แต่ชินไปก็เท่านั้น...เฮ้อ ไม่อยากไปเลย

ปล. มีมุกจากหนังสือ gu มาฝาก มุกนี้ชอบมาก

      อุดม - "อู้เหนือได้ก่อ"

      เอ    - "อู้บ่จ้าง"

      อุดม - "ถูกต้อง เออู้เมื่อไหร่ พี่ไม่จ้างทันที"